Wokulski idealistą?

   Wokulski idealistą - owszem. Jednak nie takim oczywistym, bo jego specyfika postaci i działań przeplata w sobie pozytywizm z romantyzmem. Jak wiem - idealizm to krytycyzm w stosunku do otoczenia, jak i hołdowanie wzniosłym, choć nie zawsze realnym ideom. Gdyby nie nieszczęśliwa miłość (nieodwzajemniona przez Izabelę Łęcką), Wokulski byłby w pełni przykładnym idealistą. Zanim jeszcze poznał Izabelę, zasłynął już z wielu niezwykłych dokonań;

• mimo kiepskiego początkowego położenia, zdobył wykształcenie, o którym zamarzył
• wziął udział w powstaniu styczniowym, za co został skazany na wygnanie
• poznawszy wielkich naukowców, sam poświęcił się nauce
• małżeństwo z rozsądku ostatecznie pozwoliło mu uzyskać niezależność finansową
• dobre kontakty, przedsiębiorczość i zaradność w krótkim czasie pomogły mu potroić majątek

   Potem pochłonęło go obsesyjne uczucie do Izabeli, które zabrało mu mnóstwo energii. Cała jego uwaga skupiła się na niej. Stacza on walkę wewnętrzną pomiędzy własnymi cechami duszy romantycznej i pozytywistycznej.

,,Stopiło się w nim dwu ludzi: romantyk sprzed roku sześćdziesiątego i pozytywista z siedemdziesiątego"

google grafika

Dlaczego Wokulski jest idealistą?

Nie są mu obojętne sprawy kraju. Próbuje wcielać w życie nie tylko ideały pracy u podstaw, ale i pracy organicznej. Zakłada spółkę handlową, współpracuję z arystokracją, prowadzi interesy na dużą skalę. Fascynuje się nauką, postępem, techniką; ma umysł badacza i chętnie poszerza swoją wiedzę. Jest uparty, energiczny, konsekwentny, dumny, ambitny, niezłomny. Ciężko pracował w piwiarni Hopfera, aby móc się uczyć. Jest postacią dużego formatu: o niezwykle silnym charakterze, bogatej osobowości i specyficznej wrażliwośći. To ,,człowiek szerokiej duszy" - nigdy nie odmówił pomocy potrzebującemu. Ma wysokie poczucie własnej wartości i indywidualizmu. Pieniądze traktuje jako cel, nie jako środek. Charakteryzuje go racjonalizm, tolerancja wobec postaw i przekonań innych ludzi, trzeźwość ocen (z wyjątkiem osoby Izabeli) oraz umiejętność kalkulacji i przewidywania. Dąży do polepszenia bytu w świecie, w którym żyje. Jest ,,człowiekiem czynu, który co mu przyszło do głowy, czy do serca wykonywał natychmiast''. Praca jest podstawową wartością.